Month: December 2025

Meneer Wasbeer

Mme BluestockingLeave a comment

Meneer Wasbeer kwam gisteren stilletjes binnen.

Hij begon als een paar aarzelende lijnen op ruw papier; een neus, wat ogen, een suggestie van oren. Niets gepland. Gewoon inkt die zijn weg vond.

Ik bleef langzaam tekens toevoegen. Stipjes werden vacht. Lijnen werden een gezicht. Ergens onderweg trok hij een trui aan. Meneer Wasbeer vond een bijzondere plek in mijn atelier.

Hij woont nu op de vensterbank, waar ik werk en de dag voorbij zie gaan. Het licht trekt langs hem. Het weer verandert achter hem. Hij kijkt stilletjes toe. Op de een of andere manier vond hij ook een plek in mijn hart.

Dat had ik niet gepland. Ik besluit meestal niet om me aan een tekening te hechten. Maar daar is hij heel aanwezig, geduldig, bijna alert. Alsof hij elk moment tot leven kan komen en tegen me kan beginnen te praten. Ik vraag me af of andere kunstenaars dit gevoel ook kennen. Dat moment waarop een personage ophoudt lijnen en papier te zijn en… gezelschap wordt.

Niet denkbeeldig op een kinderlijke manier.
Meer als een stille aanwezigheid. Een herinnering dat iets door mijn handen is gegaan en heeft besloten te blijven. Ik hoef niet dat hij iets betekent. Ik heb nog geen verhaal nodig. Het is genoeg dat hij er is. Misschien gebeurt dit wanneer we dingen langzaam maken, zonder er te veel van te vragen. Soms geven ze iets terug. Voor nu houdt Meneer Wasbeer de wacht vanaf de vensterbank. En ik blijf maken, benieuwd wat er nog meer stilletjes zal arriveren.

Een beetje oil pastel-geluk

Mme BluestockingLeave a comment

Vandaag voelde als zo’n stille, fijne dag.
Geen groot plan, geen lijstje dat af moest, alleen mijn tafel bij het raam, het winterlicht dat zacht naar binnen viel en een doos oil pastels die al een tijdje geduldig lag te wachten.

Ze waren er al even, die oil pastels. Gewoon… aanwezig. Af en toe keek ik ernaar, en zij naar mij, alsof ze vroegen: zullen we?
En vandaag zei ik ja.

Ik schoof wat ruimte vrij op mijn werktafel; niet te netjes, want dat helpt zelden.. en daar stonden ze: mijn kleine keramieken wachters op mijn bureau . Een egeltje en vriendje die straks een lamp wordt, een paar herkenbare gnoompjes uit mijn mini-zines. Ik vind het fijn om te denken dat niets hier ooit helemaal alleen wordt gemaakt.

Ik begon met een hele lichte potloodschets. Nauwelijks zichtbaar. Een vrouw, haar hoofd iets gekanteld, de ogen gesloten, gehuld in een jas vol krullen en bloemen. Meer een idee dan een tekening. Ik wilde haar nog niet vastzetten aangezien ik ook geen idee had wat de pastellen gaan doen.

De eerste kleur ging niet op haar gezicht, maar om haar heen.
Blauw. Geel. Grote, draaiende bewegingen. En meteen merkte ik het: oil pastels zijn uitgesproken. Ze fluisteren niet. Ze stappen naar voren. Ze mengen zonder te vragen. Mijn hand moest vertragen. Minder corrigeren. Meer volgen.

Er kwam zo’n moment; dat rommelige midden waarop alles even te veel leek. Te fel, te druk, te kinderlijk misschien. De tafel lag vol pastels, mijn vingers ook. Kleurkruimels overal. Dat bekende stemmetje: wat ben ik eigenlijk aan het doen?

Maar dit keer bleef ik. Ik waste wel mijn handen nog even tussendoor. Een beetje orde scheppen, ook in mijn hoofd.

Ik werkte van buiten naar binnen. Eerst de achtergrond, dan de jas, pas later haar gezicht. Dat voelde veilig. Alsof zij pas mocht verschijnen toen haar wereld er al was. Haar huid hield ik zacht. Geen harde lijnen. Alleen schaduw onder de neus, warmte op de wangen, rood dat vanzelf de lippen vond. Maar ik merkte dat haar lippen al goed was maar toen ging ik te lang door. Dus opnieuw gedaan…

En toen, heel stil was ze er.

Ze keek niet terug.
Ze poseerde niet.
Ze was er gewoon.

De bloemen in haar jas werden geen bloemen, maar ritme. Rood tegen groen, blauw ertussen. Ik liet dingen onaf. Liet lijnen verdwijnen. Liet mijn hand stoppen voordat mijn hoofd weer wilde ingrijpen. Het was heel meditatief en leerzaam. En vooral een proces waarin ik mezelf weer beter leerde kennen.

Aan het einde zette ik het werk rechtop, tussen al mijn kleine schatten en creaties, alsof het daar altijd al had gestaan. De doos oil pastels lag open voor haar; heerlijk kleurrijk, eigenwijs, vol belofte.

Mijn eerste keer met oil pastels.
Niet netjes. Niet perfect.
Maar vol plezier.

En ja ik denk dat ik hier vaker naar terug ga. Misschien meteen morgen weer…

Sonnet – Girl With Spiders

Mme BluestockingLeave a comment

A spider drifted down to meet my gaze,
her silken thread a trembling, silver line.
She paused as if to read my quiet ways,
and chose my open palm as though by sign.

Another circled softly through the air,
her tiny steps like questions seeking ground.
Their gentle presence moved with patient care,
a whispered rhythm neither lost nor sound.

How strange that small companions teach us more
than all the heavy lessons we rehearse;
that trust arrives in moments we ignore,
and kindness weaves its own unspoken verse.

They rested in my hand, so light and true;
and left me changed in ways I never knew.

Sonnet – A place stood for more than one minute

Mme BluestockingLeave a comment

I stood with both my feet upon the floor,
My coat still warm, my bag held in my hand.
The room exhaled; it did not ask for more
Than that I pause and simply, quietly stand.

The house grew audible in ways it will
When nothing moves and no one needs to speak.
The hinge, the clock, the dust suspended still
Made time feel wider as the moments leak.

In waiting, something loosened in my chest:
The need to rush, to answer, to be late.
The body learns what stillness does the best
How standing there becomes a form of fate.

Some truths arrive when we decide to stay:
That nothing breaks if we do not move away.

Sonnet – Something I Heard Today by Melisha (mmebluestocking.nl)

Mme BluestockingLeave a comment

December practice · sonnet & sketch


This December I’ve set myself a small, personal challenge:
to write one sonnet and make one pencil sketch each day.

It has been many years since I last worked seriously with sonnets, so I am listening carefully again, to meter, rhythm, and breath; learning as I go. I find myself enjoying the practice more than I expected: the slowness, the attention, the act of returning.

Each sonnet is paired with a pencil sketch, a quiet companion to the words.
If a line or image lingers, you are welcome to sit with it. Thank you for reading along this December.

Sonnet — Something I Heard Today

by Melisha

In our bed, with eyes still closed, I heard this sound. 

The sound of your breath moving near my ear.

My eyes stayed closed; I did not turn around.

Close to my heart, and never were you this near.

I felt the gratitude your simple ring brings.

There is no other place I wish to stay.

To have you this close feels like the best thing.

So here I lie until you go away.

Your breath is the song of your loving voice,

The part of you I love and care for long.

There is nowhere I would be by choice.

For every breath you take is love’s true song.

I hear your breath now louder deep in me.

Through all these years, it stays what it must be.

Sonnnet – After You

Mme BluestockingLeave a comment

by Melisha (mmebluestocking.nl)

I walk where once your laughter filled the air,
The rooms still lean toward echoes of your name.
Time moves, yet leaves your absence everywhere,
A quiet ache that nothing seems to tame.

I speak to you in thoughts I cannot send,
In pauses where your answer used to stay.
Though distance insists that all sweet things must end,
My heart refuses to give you away.

Grief bends me low, yet teaches how to stand,
To breathe inside the weight of what is gone.
Your love still steadies me, a gentle hand,
A light I carry when the nights drag on.

So if I live, I do so holding true:
That I am shaped forever; loving you.

De kleine vrienden in onze tuin

Mme BluestockingLeave a comment

Vanmorgen voelde ik me onverwacht geraakt door iets heel eenvoudigs, iets kleins en tegelijk iets dat mijn hart al jaren kent. Terwijl ik in mijn atelier bezig was, zag ik opeens opnieuw dat kleine blauw-gele bolletje tussen de takken bewegen. Een pimpelmeesje, nieuwsgierig en licht als de ochtend zelf. En even later, zoals altijd, zijn partner ernaast.

Pimpelmees

Dit blauwe meesjeskoppel maakt al minstens zes jaar deel uit van onze tuinfamilie. Ze komen elke dag even langs om hallo te zeggen, alsof ze willen controleren of alles nog klopt in de wereld. Soms zitten ze op de rand van een tak, soms vlak bij het raam, alsof ze even over mijn schouder willen meekijken wanneer ik werk met klei, potlood of papier.

En telkens opnieuw gebeurt het:
ze inspireren me.Vandaag zo sterk dat ik besloot eentje te tekenen, precies zoals ze daar zat tussen de knoppen van de mooi magnolia boom, badend in dat zachte winterlicht dat zoveel belofte draagt.

Het is bijzonder hoeveel vreugde zulke kleine buren kunnen brengen. Ze vragen niets, maar laten iets achter: een glimlach, een moment van rust, een herinnering dat de natuur altijd dichtbij is, zelfs in het gewone, alledaagse.

Ik voel me rijk met zulke tuinvrienden.
En jij… heb jij ook dieren die jouw tuin of balkon bezoeken? Vogels, egels, insecten, misschien zelfs een eekhoorn? Welke kleine wezens maken deel uit van jouw dagelijkse wereld?

Vertel het me; ik vind het heerlijk hoe onze levens verweven raken met dat van zulke kleine, gevederde of harige buren.

November 2025 terugblik 

Mme BluestockingLeave a comment

(door Melisha aka Mme Bluestocking

November voelde dit jaar als een zachte overgangsmaand tussen het bruisende najaar en de stille winter die er inmiddels al is, maar daar meer over in mijn volgende post. In mijn schetsboek ontstond deze pagina met mijn favoriete dingen van november… kleine momenten die mij dragen, inspireren en voeden terwijl de dagen korter worden.

Iedere tekening vertelt iets over mijn leven, mijn werk en mijn hart.

De boom in het winterlicht
Ik merk hoe ik steeds vaker naar buiten ga om even te ademen. De kale takken, het zachte winterlicht… alles lijkt langzamer te gaan. En ik ook.

Mijn bijen
Hoewel de kasten nu dicht zijn en de bijen in hun wintercluster zitten, denk ik elke dag aan ze. Mijn imkerhart klopt zelfs in de wintermaanden door hun rustige zoemen leeft ergens in mij voort.

Mini-zines & gnoompjes
Mijn mini-zines groeien uit tot een klein universum. Lumi, Rune en Plume lijken soms zelf te fluisteren wat de volgende pagina moet worden. Ik verstuur ze met liefde, als kleine lichtpuntjes de wereld in. 

Thee, boeken & warme rustmomenten
November is dé maand waarin ik me nestelde met een kop thee en een boek. Soms om te lezen, soms om ideeën te laten ontstaan nieuwe zines, nieuwe verhalen, nieuwe workshops.

 De dieren in mijn leven
Mijn sheltie, Amna, en de katten, Siem en Ming, blijven mijn trouwe gezelschap. Hun zachtheid, hun aanwezigheid… ze maken zelfs de meest volle dagen weer rustig en ik voel met net sneeuwwitje wanneer ze steeds me volgen in huis.

Kaarsjes & ceremonietijd
Met de terugkerende donkerte voel ik steeds sterker de behoefte om te vertragen. Kaarsen aansteken is voor mij een ritueel een kleine uitnodiging om bij mezelf te komen, maar ook om in gedachten een kaarsje aan te steken voor een ander die dat kan gebruiken…

Mos, paddenstoelen & kruiden
De natuur vertelt haar eigen verhaal, zelfs in de stilste tijd. Ik verzamel, observeer, teken, schrijf. In mijn kruidenvrouwenopleiding duik ik steeds dieper in plantverhalen en dat vind je terug in mijn zines, mijn workshops en mijn kunst.

Keramiek — The Dirty Potter
Dit is de tijd van het jaar waarin ik opnieuw verliefd word op keramiek. De klei, het boetseren, het stoken het is alsof mijn handen precies weten wat ik nodig heb en zo ontstaat er mooie dingen vanuit een liefdevolle intentie.

Katjes op dekentjes & cosy hoekjes
Dit is precies hoe mijn avonden eruitzien: een warm plaid, een of twee slapende katten, en ik met een schetsboek op schoot. Het leven hoeft niet groot te zijn om betekenisvol te zijn. 

Dank jullie wel voor het ontvangen van mijn mini-zines, voor de lieve berichtjes, voor het meeleven met mijn creaties. Jullie zijn de reden dat mijn werk de wereld in mag.

November throw back