Hij begon als een paar aarzelende lijnen op ruw papier; een neus, wat ogen, een suggestie van oren. Niets gepland. Gewoon inkt die zijn weg vond.
Ik bleef langzaam tekens toevoegen. Stipjes werden vacht. Lijnen werden een gezicht. Ergens onderweg trok hij een trui aan. Meneer Wasbeer vond een bijzondere plek in mijn atelier.
Hij woont nu op de vensterbank, waar ik werk en de dag voorbij zie gaan. Het licht trekt langs hem. Het weer verandert achter hem. Hij kijkt stilletjes toe. Op de een of andere manier vond hij ook een plek in mijn hart.
Dat had ik niet gepland. Ik besluit meestal niet om me aan een tekening te hechten. Maar daar is hij heel aanwezig, geduldig, bijna alert. Alsof hij elk moment tot leven kan komen en tegen me kan beginnen te praten. Ik vraag me af of andere kunstenaars dit gevoel ook kennen. Dat moment waarop een personage ophoudt lijnen en papier te zijn en… gezelschap wordt.
Niet denkbeeldig op een kinderlijke manier. Meer als een stille aanwezigheid. Een herinnering dat iets door mijn handen is gegaan en heeft besloten te blijven. Ik hoef niet dat hij iets betekent. Ik heb nog geen verhaal nodig. Het is genoeg dat hij er is. Misschien gebeurt dit wanneer we dingen langzaam maken, zonder er te veel van te vragen. Soms geven ze iets terug. Voor nu houdt Meneer Wasbeer de wacht vanaf de vensterbank. En ik blijf maken, benieuwd wat er nog meer stilletjes zal arriveren.
Vandaag voelde als zo’n stille, fijne dag. Geen groot plan, geen lijstje dat af moest, alleen mijn tafel bij het raam, het winterlicht dat zacht naar binnen viel en een doos oil pastels die al een tijdje geduldig lag te wachten.
Ze waren er al even, die oil pastels. Gewoon… aanwezig. Af en toe keek ik ernaar, en zij naar mij, alsof ze vroegen: zullen we? En vandaag zei ik ja.
Ik schoof wat ruimte vrij op mijn werktafel; niet te netjes, want dat helpt zelden.. en daar stonden ze: mijn kleine keramieken wachters op mijn bureau . Een egeltje en vriendje die straks een lamp wordt, een paar herkenbare gnoompjes uit mijn mini-zines. Ik vind het fijn om te denken dat niets hier ooit helemaal alleen wordt gemaakt.
Ik begon met een hele lichte potloodschets. Nauwelijks zichtbaar. Een vrouw, haar hoofd iets gekanteld, de ogen gesloten, gehuld in een jas vol krullen en bloemen. Meer een idee dan een tekening. Ik wilde haar nog niet vastzetten aangezien ik ook geen idee had wat de pastellen gaan doen.
De eerste kleur ging niet op haar gezicht, maar om haar heen. Blauw. Geel. Grote, draaiende bewegingen. En meteen merkte ik het: oil pastels zijn uitgesproken. Ze fluisteren niet. Ze stappen naar voren. Ze mengen zonder te vragen. Mijn hand moest vertragen. Minder corrigeren. Meer volgen.
Er kwam zo’n moment; dat rommelige midden waarop alles even te veel leek. Te fel, te druk, te kinderlijk misschien. De tafel lag vol pastels, mijn vingers ook. Kleurkruimels overal. Dat bekende stemmetje: wat ben ik eigenlijk aan het doen?
Maar dit keer bleef ik. Ik waste wel mijn handen nog even tussendoor. Een beetje orde scheppen, ook in mijn hoofd.
Ik werkte van buiten naar binnen. Eerst de achtergrond, dan de jas, pas later haar gezicht. Dat voelde veilig. Alsof zij pas mocht verschijnen toen haar wereld er al was. Haar huid hield ik zacht. Geen harde lijnen. Alleen schaduw onder de neus, warmte op de wangen, rood dat vanzelf de lippen vond. Maar ik merkte dat haar lippen al goed was maar toen ging ik te lang door. Dus opnieuw gedaan…
En toen, heel stil was ze er.
Ze keek niet terug. Ze poseerde niet. Ze was er gewoon.
De bloemen in haar jas werden geen bloemen, maar ritme. Rood tegen groen, blauw ertussen. Ik liet dingen onaf. Liet lijnen verdwijnen. Liet mijn hand stoppen voordat mijn hoofd weer wilde ingrijpen. Het was heel meditatief en leerzaam. En vooral een proces waarin ik mezelf weer beter leerde kennen.
Aan het einde zette ik het werk rechtop, tussen al mijn kleine schatten en creaties, alsof het daar altijd al had gestaan. De doos oil pastels lag open voor haar; heerlijk kleurrijk, eigenwijs, vol belofte.
Mijn eerste keer met oil pastels. Niet netjes. Niet perfect. Maar vol plezier.
En ja ik denk dat ik hier vaker naar terug ga. Misschien meteen morgen weer…
A spider drifted down to meet my gaze, her silken thread a trembling, silver line. She paused as if to read my quiet ways, and chose my open palm as though by sign.
Another circled softly through the air, her tiny steps like questions seeking ground. Their gentle presence moved with patient care, a whispered rhythm neither lost nor sound.
How strange that small companions teach us more than all the heavy lessons we rehearse; that trust arrives in moments we ignore, and kindness weaves its own unspoken verse.
They rested in my hand, so light and true; and left me changed in ways I never knew.
I stood with both my feet upon the floor, My coat still warm, my bag held in my hand. The room exhaled; it did not ask for more Than that I pause and simply, quietly stand.
The house grew audible in ways it will When nothing moves and no one needs to speak. The hinge, the clock, the dust suspended still Made time feel wider as the moments leak.
In waiting, something loosened in my chest: The need to rush, to answer, to be late. The body learns what stillness does the best How standing there becomes a form of fate.
Some truths arrive when we decide to stay: That nothing breaks if we do not move away.
This December I’ve set myself a small, personal challenge: to write one sonnet and make one pencil sketch each day.
It has been many years since I last worked seriously with sonnets, so I am listening carefully again, to meter, rhythm, and breath; learning as I go. I find myself enjoying the practice more than I expected: the slowness, the attention, the act of returning.
Each sonnet is paired with a pencil sketch, a quiet companion to the words. If a line or image lingers, you are welcome to sit with it. Thank you for reading along this December.
Sonnet — Something I Heard Today
by Melisha
In our bed, with eyes still closed, I heard this sound.
The sound of your breath moving near my ear.
My eyes stayed closed; I did not turn around.
Close to my heart, and never were you this near.
I felt the gratitude your simple ring brings.
There is no other place I wish to stay.
To have you this close feels like the best thing.
So here I lie until you go away.
Your breath is the song of your loving voice,
The part of you I love and care for long.
There is nowhere I would be by choice.
For every breath you take is love’s true song.
I hear your breath now louder deep in me.
Through all these years, it stays what it must be.
I walk where once your laughter filled the air, The rooms still lean toward echoes of your name. Time moves, yet leaves your absence everywhere, A quiet ache that nothing seems to tame.
I speak to you in thoughts I cannot send, In pauses where your answer used to stay. Though distance insists that all sweet things must end, My heart refuses to give you away.
Grief bends me low, yet teaches how to stand, To breathe inside the weight of what is gone. Your love still steadies me, a gentle hand, A light I carry when the nights drag on.
So if I live, I do so holding true: That I am shaped forever; loving you.
Vanmorgen voelde ik me onverwacht geraakt door iets heel eenvoudigs, iets kleins en tegelijk iets dat mijn hart al jaren kent. Terwijl ik in mijn atelier bezig was, zag ik opeens opnieuw dat kleine blauw-gele bolletje tussen de takken bewegen. Een pimpelmeesje, nieuwsgierig en licht als de ochtend zelf. En even later, zoals altijd, zijn partner ernaast.
Pimpelmees
Dit blauwe meesjeskoppel maakt al minstens zes jaar deel uit van onze tuinfamilie. Ze komen elke dag even langs om hallo te zeggen, alsof ze willen controleren of alles nog klopt in de wereld. Soms zitten ze op de rand van een tak, soms vlak bij het raam, alsof ze even over mijn schouder willen meekijken wanneer ik werk met klei, potlood of papier.
En telkens opnieuw gebeurt het: ze inspireren me.Vandaag zo sterk dat ik besloot eentje te tekenen, precies zoals ze daar zat tussen de knoppen van de mooi magnolia boom, badend in dat zachte winterlicht dat zoveel belofte draagt.
Het is bijzonder hoeveel vreugde zulke kleine buren kunnen brengen. Ze vragen niets, maar laten iets achter: een glimlach, een moment van rust, een herinnering dat de natuur altijd dichtbij is, zelfs in het gewone, alledaagse.
Ik voel me rijk met zulke tuinvrienden. En jij… heb jij ook dieren die jouw tuin of balkon bezoeken? Vogels, egels, insecten, misschien zelfs een eekhoorn? Welke kleine wezens maken deel uit van jouw dagelijkse wereld?
Vertel het me; ik vind het heerlijk hoe onze levens verweven raken met dat van zulke kleine, gevederde of harige buren.
November voelde dit jaar als een zachte overgangsmaand tussen het bruisende najaar en de stille winter die er inmiddels al is, maar daar meer over in mijn volgende post. In mijn schetsboek ontstond deze pagina met mijn favoriete dingen van november… kleine momenten die mij dragen, inspireren en voeden terwijl de dagen korter worden.
Iedere tekening vertelt iets over mijn leven, mijn werk en mijn hart.
De boom in het winterlicht Ik merk hoe ik steeds vaker naar buiten ga om even te ademen. De kale takken, het zachte winterlicht… alles lijkt langzamer te gaan. En ik ook.
Mijn bijen Hoewel de kasten nu dicht zijn en de bijen in hun wintercluster zitten, denk ik elke dag aan ze. Mijn imkerhart klopt zelfs in de wintermaanden door hun rustige zoemen leeft ergens in mij voort.
Mini-zines & gnoompjes Mijn mini-zines groeien uit tot een klein universum. Lumi, Rune en Plume lijken soms zelf te fluisteren wat de volgende pagina moet worden. Ik verstuur ze met liefde, als kleine lichtpuntjes de wereld in.
Thee, boeken & warme rustmomenten November is dé maand waarin ik me nestelde met een kop thee en een boek. Soms om te lezen, soms om ideeën te laten ontstaan nieuwe zines, nieuwe verhalen, nieuwe workshops.
De dieren in mijn leven Mijn sheltie, Amna, en de katten, Siem en Ming, blijven mijn trouwe gezelschap. Hun zachtheid, hun aanwezigheid… ze maken zelfs de meest volle dagen weer rustig en ik voel met net sneeuwwitje wanneer ze steeds me volgen in huis.
Kaarsjes & ceremonietijd Met de terugkerende donkerte voel ik steeds sterker de behoefte om te vertragen. Kaarsen aansteken is voor mij een ritueel een kleine uitnodiging om bij mezelf te komen, maar ook om in gedachten een kaarsje aan te steken voor een ander die dat kan gebruiken…
Mos, paddenstoelen & kruiden De natuur vertelt haar eigen verhaal, zelfs in de stilste tijd. Ik verzamel, observeer, teken, schrijf. In mijn kruidenvrouwenopleiding duik ik steeds dieper in plantverhalen en dat vind je terug in mijn zines, mijn workshops en mijn kunst.
Keramiek — The Dirty Potter Dit is de tijd van het jaar waarin ik opnieuw verliefd word op keramiek. De klei, het boetseren, het stoken het is alsof mijn handen precies weten wat ik nodig heb en zo ontstaat er mooie dingen vanuit een liefdevolle intentie.
Katjes op dekentjes & cosy hoekjes Dit is precies hoe mijn avonden eruitzien: een warm plaid, een of twee slapende katten, en ik met een schetsboek op schoot. Het leven hoeft niet groot te zijn om betekenisvol te zijn.
Dank jullie wel voor het ontvangen van mijn mini-zines, voor de lieve berichtjes, voor het meeleven met mijn creaties. Jullie zijn de reden dat mijn werk de wereld in mag.
Wat een zomer is dit geweest. Eerst onze reis naar Zuid-Frankrijk in juni, daarna Wales en Engeland in juli-augustus en nu weer thuis in mijn eigen bosrijke omgeving vlak bij Den Haag en Delft. Elke plek had zijn eigen kleur en energie, en samen vormen ze een palet dat deze zomer voor mij bijzonder maakte.
Onderweg naar Frankrijk ontdekte ik iets dat mij diep raakte. Terwijl ik op de MyHeritage-site mijn stamboom bijwerkte, stuitte ik op de naam van een voorvader: een van de eerste wijnboeren in Franschhoek, Zuid-Afrika. Ongeletterd, met een zwangere vrouw en twee kleine kinderen, kreeg hij land toegewezen en — zoals dat in die tijd helaas gebruikelijk was — ook een aantal slaven. Zijn naam staat zwart-op-wit in een online archief, in een keurig alfabetische lijst. Zo afstandelijk, bijna bureaucratisch, terwijl er achter elk van die namen een wereld van levens, dromen en gebroken verhalen schuilgaat, maar al wat te lezen is isdit wat ik hier benoemde. Niks over wie hij en zij vrouw echt waren, wat in hun harte leefde of wat hun ware essentie waren.
Hoe langer ik bezig ben met mijn heritage, hoe meer ik mijn voorouders leer waarderen, mét alle licht- en schaduwkanten. Soms voelt het huiveringwekkend om te beseffen dat er een tijd komt waarin niemand onze namen meer kent, of weet wie we waren en wat we deden. Juist daarom probeer ik die draad levend te houden: door verhalen te koesteren, herinneringen vast te leggen en in het nu te eren waar ik vandaan kom. Al vraag ik me steeds meer af of dat echt uitmaakt. Ik ben niet mijn voorouders! Ik ben wie ik ben! Maar goed even terug bij deze ene voorouder:
Ik denk niet dat mijn voorvader of zijn gezin werkelijk een keuze hadden in wie er voor hen moest werken. Misschien waren ze vooral opgelucht dat ze een stuk land kregen en mochten overleven. Want in Frankrijk was het destijds voor boeren óók geen pretje: armoede, misoogsten en honger waren aan de orde van de dag. Maar toch… niets kan zo onmenselijk zijn als een ander tot slaaf gemaakt te zien worden, in een vreemd land aan te komen waar je de taal niet spreekt en andere te zien zonder vrijheid, zonder stem, zonder toekomst en er niks aan te kunnen doen, want als ongeletterde ben je al dankbaar genoeg dat jij een nieuw bestaan mag maken. Als ze een beetje lijken op wie ik ben en op wie mijn familie is, dan weet ik zeker dat mijn voorouder hun mensen als familie en vrienden omarm hebben en hun laatste gedeeld hebben met hun mensen. Ik kan dat alleen maar hopen! Mijn hart breekt als ik me voorstel hoe het moet zijn geweest voor iedereen in die tijd; voor mijn voorouders die probeerden te overleven, maar vooral voor de mensen die in slavernij gedwongen werden en hun levens en dromen onder die systemen vermalen raakten. Het voelt als een gedeelde geschiedenis die nog steeds doorwerkt, en die ik alleen kan eren door erover te blijven schrijven.
Het bracht me terug naar mijn studententijd, toen ik tijdens mijn master Computational Linguistics aan de VU Amsterdam werkte aan het digitaal annoteren van de VOC-missiven uit Nationaal Archief. Die brieven en rapporten uit Batavia lieten me toen al zien hoeveel mensen een boot verlieten en hoeveel er weer aankwamen, welke producten werden verhandeld, welke waarde eraan werd toegekend. Soms stonden er schrijnende verhalen in: van ziekte, dood en onmenselijke omstandigheden. Het waren geen abstracte bronnen, maar stemmen uit een verleden dat nog altijd doorwerkt. En nu, met mijn eigen familiegeschiedenis erbij, voel ik hoe die tijdlijn direct doorloopt in mijzelf. En dan is dit alleen maar een van mijn voorouders van zeven generaties geleden! Gelukkig leven we in een andere tijd en gelukkig mogen wij opnieuw onze eigen keuzes maken en gelukkig zijn we niet onze voorouders!
Daarna was er Wales, waar de heuvels en oude stenen me opladen en mijn Engelse cultuur voeden. Ik moest aan de noordkust van Wales zo vaak terug denken aan Blue Peter in Blauwberg. Het moest wel een man uit Wales zijn geweest die Blue Peter gestart heeft. Moet ik nog opzoeken…
In die landschappen voel ik me dichter bij mijn wortels uit Engeland en Schotland. En toch is het thuiskomen hier in Nederland zó fijn: wandelen tussen oeroude bomen, het gefilterde zonlicht door de bladeren, de zee nooit ver weg. Het evenwicht tussen reizen en thuiskomen is precies wat ik nodig heb. Misschien omdat ik zoveel verschillend Europese bloed heb?
Tussen al het reizen door ben ik steeds meer tijd gaan vrijmaken om te schilderen en om gewoon in het moment te zijn. Mijn MBSR-mindfulness training helpt me daarbij enorm: aandachtig leven, patronen herkennen, en het leven écht in de ogen kijken.
Het brengt rust en helderheid, maar ook ruimte om te creëren. Het voelt alsof de zomer zelf me eraan herinnert om stil te staan, te ademen en gewoon te zijn.
Nu, terug thuis, geniet ik van wandelingen door het bos en van kleine ontdekkingen in het alledaagse — de schaduw van het avondlicht op de muur, een jong twijgje dat zijn weg naar boven vindt, het gefluister van de bladeren.
En misschien is dat wel de grootste les van deze zomer: dat onze wortels en onze dagelijkse aanwezigheid evenveel betekenis dragen. Dat ik als Zuid-Afrikaanse/Nederlandse vrouw, met Engels/Schots, Nederlandse, Franse en Duitse draden in mijn DNA, vandaag mijn eigen verhaal weef. Door te reizen én thuis te komen, door te herdenken én te creëren, door te herinneren én in het moment te leven.
Wat een feest was het gisteren bij ons kraampje bij BuytenDelft! Voor het eerst konden we onze eigen honing laten proeven én verkopen – een bijzonder moment waar we met trots op terugkijken.
Ook mevrouw Pauw kwam langs tijdens het opzetten
Onze honing wordt per volk en kas apart gehouden, zodat je écht het verschil kunt proeven tussen de smaken. Iedere bijenkolonie heeft zijn eigen karakter en omgeving, en dat proef je terug in het potje. Komende week oogsten we de honing van ons blauwe volk – de stadsimkerijhoning – en ondertussen zijn we druk bezig met het ontwerpen van de nieuwe labels. Op elk label vermelden we straks precies van welke kas of volk de honing afkomstig is. Zo weet je altijd waar jouw potje goud vandaan komt.
De gesprekken met bezoekers waren hartverwarmend. Van kinderen die vol verwondering luisterden naar verhalen over hoe een paprikabloem uitgroeit tot een paprika – met een beetje hulp van onze bijen – tot volwassenen die nieuwsgierig vroegen naar het proces van rauwe honing. We vertelden hoe wij onze honing zo puur mogelijk houden: met nog een heel dun laagje was erin, precies zoals de bijen het achterlaten.
En het bleef niet alleen bij honing: ook mijn handgebonden boekjes met Coptic stitching trokken veel belangstelling. Het ambachtelijke werk viel in de smaak, net als de kruidenzalven die we hebben gemaakt met onze eigen bijenwas. Daarvoor kregen we zelfs al een aantal bestellingen, die we de komende tijd met liefde gaan verwerken.
De vrolijke mascottes maakten het helemaal compleet: ze kwamen langs bij onze kraam, gingen graag met iedereen op de foto, en lieten zien dat honing niet alleen lekker is, maar ook voedzaam en iets om vrolijk van te worden.
Wij kijken terug op een prachtige dag vol verbinding, verhalen, en het delen van onze eerste oogst. En we kijken ernaar uit om jullie binnenkort de honing van ons blauwe volk te laten proeven – de echte stadsimkerijhoning!
🍯🐝✨ wil jij ook van onze honing proeven of kopen? Bestellen kan op www.imkerijBuytenDelft.nl in onze shop.
De afgelopen week heb ik me heerlijk uitgeleefd in mijn atelier. Stapeltjes papier, mooie stofjes, garen, en dat fijne gevoel wanneer je ziet dat het stapeltje losse katernen langzaam verandert in een écht boekje.
In september gaat mijn boekbindopleiding weer verder, maar ik wilde niet stilzitten tot die tijd. Handboekbinden is tenslotte een ambacht – en dat leer je het beste door gewoon te doen.
Ik maakte een paar verschillende boekjes, en ik dacht dat het leuk zou zijn om ze hier even te laten zien.
Mijn eigen aquarelboekje
Ik zocht al een tijdje naar een klein stevig aquarelboekje. Het moest tegen een stootje kunnen, lekker plat openvallen én dik papier hebben dat geschikt is voor aquarel. Nou, ik vond het nergens. Dus toen dacht ik: dan maak ik het zelf maar.
En dit is ‘m dus geworden: een linnen hardcover, met kapitaaltjes (dat zijn die kleine bandjes boven en onder de rug – stevig én mooi).
Binnenin zit 300 grams aquarelpapier. Ik heb er een mix van glad en wat ruw papier in gedaan, zodat ik kan kiezen wat beter past bij de techniek die ik gebruik. Het voelt echt als een volwaardig schetsboek, maar dan in een handzaam formaat. Ik ben er zó blij mee.
De Coptic stitch boekjes
Daarnaast maakte ik een paar kleine boekjes van 10 x 10 cm. Voor de kaft gebruikte ik gerecycled kurk dat ik meenam uit Zuid-Frankrijk. Heel stevig, en het geeft meteen een bijzondere uitstraling.
Deze boekjes heb ik genaaid met de Coptic stitch. Dat is een hele oude bindwijze uit Egypte (de Koptische monniken bedachten het, rond de 2e eeuw). Je naait de katernen direct vast aan de kaft, zonder lijm, waardoor de rug open blijft. Dat ziet er leuk uit – je ziet de steken mooi langs de rug lopen, bijna als een patroontje – en het boekje valt helemaal plat open. Superhandig om in te tekenen, schilderen of te schrijven.
Twee totaal verschillende stijlen
Wat ik leuk vind, is dat de hardcover en de Coptic boekjes zo’n ander gevoel hebben. Het aquarelboekje voelt robuust, klassiek en gemaakt om jarenlang mee te gaan. De Coptic stitch boekjes voelen juist licht en speels. En omdat ze plat openvallen, kun je makkelijk doorwerken over twee pagina’s heen.
Kleine weetjes tussendoor
Kapitaaltjes: de kleine bandjes boven- en onderaan de rug van een boek. Ooit bedoeld om de rug te beschermen, nu vooral ook een mooi detail.
Coptic stitch: naaien zonder lijm, met een open rug. Ziet er decoratief uit en je boek valt plat open.
Verder oefenen
Ik merk dat ik steeds handiger word naarmate ik meer maak. Soms gaat er iets helemaal mis, maar dat hoort erbij – en daar leer ik juist van. En elke keer als een boekje klaar is, voelt het als een klein feestje. Moet alleen nog leren tevreden te zijn als het niet helemaal perfect is. Maar dit is een goede leerschool.
Ik kan niet wachten om in september weer nieuwe technieken te leren bij mijn meester-boekbinder. Maar voor nu ben ik helemaal tevreden met het oefenen thuis, en met de kleine stapels boekjes die er steeds weer bijkomen.
Als natuurlijke imker is het belangrijk om goed te observeren en zelfs vanaf de vliegplank kun je al veel te weten komen van een volk. Maar helaas kun je niet alles definitief weten totdat je de bak open doet.
Tijdens een recente inspectie ontdekten we dat een van onze vier volken (roze volk) stil was geworden. Moerloos — zonder koningin, zonder toekomst. Toch zinderde er nog leven, en kracht, maar geen brias (broed in alle stadia) Het was tijd om in te grijpen, zacht en doordacht.
Tijdens de inspectie van de oranje bak zagen we veel drukte, veel honing, veel voer en er werd veel gebouwd; we noemen het bouwlust. En de volk zag er groot en sterk uit. Dit is onze eerste en originele volk waar we mee begonnen waren als imker echtpaar vorig jaar maart. Maar helaas zagen we geen enkele brias. Dit is een teken dat de koningin niet aanwezig is of dat er wat aan de hand is met haar: geen bevruchting tijdens bruidsvlucht (maar eerst legde ze wel, dus dat is onwaarschijnlijk) of dat ze iets is overkomen, (mogelijk buiten de bak is, want er hing een grote tros bijen buiten de bak en waren erg boos toen we ze “wilde redden”.
Goed bezet, maar geen brias
De andere twee volken paars én geel waren wel sterk en met veel brias, veel bezette ramen en veel voer. Ze waren rustig en dat zijn allemaal goede tekens.
We kozen voor de krantmethode, een ouderwetse maar wonderlijk effectieve manier om twee volken met elkaar te laten versmelten. Tussen beide kasten leg je een vel krant. De bijen knagen zich langzaam naar elkaar toe — en raken zo, al werkend, vertrouwd met elkaars geur. Geen strijd, geen verwarring, alleen geduld. Zoals het in de natuur hoort.
Roze met paars verenigd & Oranje met geel
We verenigden twee combinaties:
🟪 De paarse kast (met koningin) kreeg de onderste bak van de roze kast erbovenop. 🟨 De gele kast werd één geheel met de oranje kast erbovenop. In beide gevallen werd raampjes herschikt, broed gespaard. En van de oranje volk werd er honing geoogst. En toen: rust zodat ze konden wennen aan elkaar.
En vandaag, bij onze controle… is er niks meer van de krant terug te vinden. Alleen een zachte overgang, een nieuw volk dat samen ademt, bouwt en leeft.
🍯 Kom zelf kijken en proeven!
Op zaterdag 23 augustus tussen 11:00 en 14:00 geven we rondleidingen bij onze bijen op BuytenDelft (kinderboerderij). Je kunt kennismaken met onze kleurrijke kasten, de bijen van dichtbij bekijken, en zelfs een lepeltje honing proeven — rechtstreeks uit de omgeving van Delft en Den Haag.
Onze honing is ook ter plekke verkrijgbaar, zolang de voorraad strekt. Warm aanbevolen voor wie van puur, lokaal en liefdevol gehouden houdt.
Soms is bijenhouden niet alleen een ambacht, maar een vorm van luisteren. En van loslaten — zodat iets nieuws mag ontstaan.
