Tag: inspiration

Meneer Wasbeer

Mme BluestockingLeave a comment

Meneer Wasbeer kwam gisteren stilletjes binnen.

Hij begon als een paar aarzelende lijnen op ruw papier; een neus, wat ogen, een suggestie van oren. Niets gepland. Gewoon inkt die zijn weg vond.

Ik bleef langzaam tekens toevoegen. Stipjes werden vacht. Lijnen werden een gezicht. Ergens onderweg trok hij een trui aan. Meneer Wasbeer vond een bijzondere plek in mijn atelier.

Hij woont nu op de vensterbank, waar ik werk en de dag voorbij zie gaan. Het licht trekt langs hem. Het weer verandert achter hem. Hij kijkt stilletjes toe. Op de een of andere manier vond hij ook een plek in mijn hart.

Dat had ik niet gepland. Ik besluit meestal niet om me aan een tekening te hechten. Maar daar is hij heel aanwezig, geduldig, bijna alert. Alsof hij elk moment tot leven kan komen en tegen me kan beginnen te praten. Ik vraag me af of andere kunstenaars dit gevoel ook kennen. Dat moment waarop een personage ophoudt lijnen en papier te zijn en… gezelschap wordt.

Niet denkbeeldig op een kinderlijke manier.
Meer als een stille aanwezigheid. Een herinnering dat iets door mijn handen is gegaan en heeft besloten te blijven. Ik hoef niet dat hij iets betekent. Ik heb nog geen verhaal nodig. Het is genoeg dat hij er is. Misschien gebeurt dit wanneer we dingen langzaam maken, zonder er te veel van te vragen. Soms geven ze iets terug. Voor nu houdt Meneer Wasbeer de wacht vanaf de vensterbank. En ik blijf maken, benieuwd wat er nog meer stilletjes zal arriveren.

Sonnet – Girl With Spiders

Mme BluestockingLeave a comment

A spider drifted down to meet my gaze,
her silken thread a trembling, silver line.
She paused as if to read my quiet ways,
and chose my open palm as though by sign.

Another circled softly through the air,
her tiny steps like questions seeking ground.
Their gentle presence moved with patient care,
a whispered rhythm neither lost nor sound.

How strange that small companions teach us more
than all the heavy lessons we rehearse;
that trust arrives in moments we ignore,
and kindness weaves its own unspoken verse.

They rested in my hand, so light and true;
and left me changed in ways I never knew.

Sonnnet – After You

Mme BluestockingLeave a comment

by Melisha (mmebluestocking.nl)

I walk where once your laughter filled the air,
The rooms still lean toward echoes of your name.
Time moves, yet leaves your absence everywhere,
A quiet ache that nothing seems to tame.

I speak to you in thoughts I cannot send,
In pauses where your answer used to stay.
Though distance insists that all sweet things must end,
My heart refuses to give you away.

Grief bends me low, yet teaches how to stand,
To breathe inside the weight of what is gone.
Your love still steadies me, a gentle hand,
A light I carry when the nights drag on.

So if I live, I do so holding true:
That I am shaped forever; loving you.

Fabel: De Stille Woudbewaker

Mme BluestockingLeave a comment

Diep in het hart van het Grote Bos stond Fedor, de Stille Woudbewaker. Zijn lichaam leek op een knoestige boom, met een brede snuit en lange, uitgerekte oren die op takken leken. Zijn armen, stevig en stil, waren als oude wortels die alles met de aarde verbonden. Fedor sprak nooit, bewoog nauwelijks, maar waakte in stilte over het bos en alles wat daarin leefde.

De dieren fluisterden verhalen over Fedor. Sommigen geloofden dat hij de geest van het bos was, anderen zeiden dat hij de hoeder van balans en rust was. Wat zeker was, was dat Fedor altijd in de schaduw van de eeuwenoude bomen stond en leek te luisteren naar elk geluid, hoe klein ook.

Op een dag kwam een jonge eekhoorn naar Fedor toe. “Ik voel me nutteloos,” piepte het diertje. “Ik ben klein en zwak, en niemand merkt me op. Wat voor verschil kan ik maken in dit grote bos?”

Fedor bleef zoals altijd stil. Maar de eekhoorn merkte iets vreemds: een blad dwarrelde langzaam naar beneden en landde precies voor zijn pootjes. Toen hij het oppakte, hoorde hij het fluisteren van de wind en zag hij hoe andere bladeren zachtjes wiegden in de lucht. Langzaam begon hij te begrijpen dat zelfs het kleinste blad een rol speelt in het geheel: het vangt zonlicht, geeft schaduw, valt en voedt de aarde.

Met hernieuwde energie begon de eekhoorn noten te verzamelen en gaten in bomen te vullen, niet langer twijfelend aan zijn rol in het bos.

Vanaf die dag begrepen de dieren dat Fedor niet alleen luisterde, maar dat hij hen liet zien hoe de natuur werkt: in stilte, in samenwerking, en in de kracht van elk klein deel van het grotere geheel.

Moraal:
Je hoeft niet groot of luid te zijn om een verschil te maken. Zelfs de kleinste bijdragen kunnen een grote impact hebben op het geheel.

Klei sculptuur

Mme BluestockingLeave a comment

Vandaag heb ik voor het eerst een portret sculptuur uit klei gemaakt. Toen ik begon, had ik geen idee wie of wat er naar voren zou komen. Tot mijn grote verrassing kwam het gezicht van een Khoisan vrouw tevoorschijn, een prachtige herinnering aan de oorspronkelijke bewoners van Zuidelijk Afrika.

Mijn eerste sculptuur en wat was dit een magische moment

Khoisan vrouwen zijn al eeuwenlang de hoeders van hun gemeenschappen, met een diepe kennis van de natuur en een sterke verbondenheid met het land. Ze speelden een cruciale rol in de samenleving, als verzamelaarsters, genezers en verhalenvertellers. Hun kracht, wijsheid en doorzettingsvermogen zijn een bron van inspiratie voor mij.

Met mijn Zuid-Afrikaanse roots voel ik me diep verbonden met hun verhaal en ben ik dankbaar dat ik via mijn kunst een stukje van hun geest mag eren. 🌍✊🏽

#SculptureArt #SouthAfricanRoots