Tag: process

Meneer Wasbeer

Mme BluestockingLeave a comment

Meneer Wasbeer kwam gisteren stilletjes binnen.

Hij begon als een paar aarzelende lijnen op ruw papier; een neus, wat ogen, een suggestie van oren. Niets gepland. Gewoon inkt die zijn weg vond.

Ik bleef langzaam tekens toevoegen. Stipjes werden vacht. Lijnen werden een gezicht. Ergens onderweg trok hij een trui aan. Meneer Wasbeer vond een bijzondere plek in mijn atelier.

Hij woont nu op de vensterbank, waar ik werk en de dag voorbij zie gaan. Het licht trekt langs hem. Het weer verandert achter hem. Hij kijkt stilletjes toe. Op de een of andere manier vond hij ook een plek in mijn hart.

Dat had ik niet gepland. Ik besluit meestal niet om me aan een tekening te hechten. Maar daar is hij heel aanwezig, geduldig, bijna alert. Alsof hij elk moment tot leven kan komen en tegen me kan beginnen te praten. Ik vraag me af of andere kunstenaars dit gevoel ook kennen. Dat moment waarop een personage ophoudt lijnen en papier te zijn en… gezelschap wordt.

Niet denkbeeldig op een kinderlijke manier.
Meer als een stille aanwezigheid. Een herinnering dat iets door mijn handen is gegaan en heeft besloten te blijven. Ik hoef niet dat hij iets betekent. Ik heb nog geen verhaal nodig. Het is genoeg dat hij er is. Misschien gebeurt dit wanneer we dingen langzaam maken, zonder er te veel van te vragen. Soms geven ze iets terug. Voor nu houdt Meneer Wasbeer de wacht vanaf de vensterbank. En ik blijf maken, benieuwd wat er nog meer stilletjes zal arriveren.

Sonnet – Something I Heard Today by Melisha (mmebluestocking.nl)

Mme BluestockingLeave a comment

December practice · sonnet & sketch


This December I’ve set myself a small, personal challenge:
to write one sonnet and make one pencil sketch each day.

It has been many years since I last worked seriously with sonnets, so I am listening carefully again, to meter, rhythm, and breath; learning as I go. I find myself enjoying the practice more than I expected: the slowness, the attention, the act of returning.

Each sonnet is paired with a pencil sketch, a quiet companion to the words.
If a line or image lingers, you are welcome to sit with it. Thank you for reading along this December.

Sonnet — Something I Heard Today

by Melisha

In our bed, with eyes still closed, I heard this sound. 

The sound of your breath moving near my ear.

My eyes stayed closed; I did not turn around.

Close to my heart, and never were you this near.

I felt the gratitude your simple ring brings.

There is no other place I wish to stay.

To have you this close feels like the best thing.

So here I lie until you go away.

Your breath is the song of your loving voice,

The part of you I love and care for long.

There is nowhere I would be by choice.

For every breath you take is love’s true song.

I hear your breath now louder deep in me.

Through all these years, it stays what it must be.

Sonnnet – After You

Mme BluestockingLeave a comment

by Melisha (mmebluestocking.nl)

I walk where once your laughter filled the air,
The rooms still lean toward echoes of your name.
Time moves, yet leaves your absence everywhere,
A quiet ache that nothing seems to tame.

I speak to you in thoughts I cannot send,
In pauses where your answer used to stay.
Though distance insists that all sweet things must end,
My heart refuses to give you away.

Grief bends me low, yet teaches how to stand,
To breathe inside the weight of what is gone.
Your love still steadies me, a gentle hand,
A light I carry when the nights drag on.

So if I live, I do so holding true:
That I am shaped forever; loving you.

November 2025 terugblik 

Mme BluestockingLeave a comment

(door Melisha aka Mme Bluestocking

November voelde dit jaar als een zachte overgangsmaand tussen het bruisende najaar en de stille winter die er inmiddels al is, maar daar meer over in mijn volgende post. In mijn schetsboek ontstond deze pagina met mijn favoriete dingen van november… kleine momenten die mij dragen, inspireren en voeden terwijl de dagen korter worden.

Iedere tekening vertelt iets over mijn leven, mijn werk en mijn hart.

De boom in het winterlicht
Ik merk hoe ik steeds vaker naar buiten ga om even te ademen. De kale takken, het zachte winterlicht… alles lijkt langzamer te gaan. En ik ook.

Mijn bijen
Hoewel de kasten nu dicht zijn en de bijen in hun wintercluster zitten, denk ik elke dag aan ze. Mijn imkerhart klopt zelfs in de wintermaanden door hun rustige zoemen leeft ergens in mij voort.

Mini-zines & gnoompjes
Mijn mini-zines groeien uit tot een klein universum. Lumi, Rune en Plume lijken soms zelf te fluisteren wat de volgende pagina moet worden. Ik verstuur ze met liefde, als kleine lichtpuntjes de wereld in. 

Thee, boeken & warme rustmomenten
November is dé maand waarin ik me nestelde met een kop thee en een boek. Soms om te lezen, soms om ideeën te laten ontstaan nieuwe zines, nieuwe verhalen, nieuwe workshops.

 De dieren in mijn leven
Mijn sheltie, Amna, en de katten, Siem en Ming, blijven mijn trouwe gezelschap. Hun zachtheid, hun aanwezigheid… ze maken zelfs de meest volle dagen weer rustig en ik voel met net sneeuwwitje wanneer ze steeds me volgen in huis.

Kaarsjes & ceremonietijd
Met de terugkerende donkerte voel ik steeds sterker de behoefte om te vertragen. Kaarsen aansteken is voor mij een ritueel een kleine uitnodiging om bij mezelf te komen, maar ook om in gedachten een kaarsje aan te steken voor een ander die dat kan gebruiken…

Mos, paddenstoelen & kruiden
De natuur vertelt haar eigen verhaal, zelfs in de stilste tijd. Ik verzamel, observeer, teken, schrijf. In mijn kruidenvrouwenopleiding duik ik steeds dieper in plantverhalen en dat vind je terug in mijn zines, mijn workshops en mijn kunst.

Keramiek — The Dirty Potter
Dit is de tijd van het jaar waarin ik opnieuw verliefd word op keramiek. De klei, het boetseren, het stoken het is alsof mijn handen precies weten wat ik nodig heb en zo ontstaat er mooie dingen vanuit een liefdevolle intentie.

Katjes op dekentjes & cosy hoekjes
Dit is precies hoe mijn avonden eruitzien: een warm plaid, een of twee slapende katten, en ik met een schetsboek op schoot. Het leven hoeft niet groot te zijn om betekenisvol te zijn. 

Dank jullie wel voor het ontvangen van mijn mini-zines, voor de lieve berichtjes, voor het meeleven met mijn creaties. Jullie zijn de reden dat mijn werk de wereld in mag.

November throw back

Handgebonden boekjes – oefenen, leren en genieten

Mme Bluestocking3 Comments

De afgelopen week heb ik me heerlijk uitgeleefd in mijn atelier. Stapeltjes papier, mooie stofjes, garen, en dat fijne gevoel wanneer je ziet dat het stapeltje losse katernen langzaam verandert in een écht boekje.

In september gaat mijn boekbindopleiding weer verder, maar ik wilde niet stilzitten tot die tijd. Handboekbinden is tenslotte een ambacht – en dat leer je het beste door gewoon te doen.

Ik maakte een paar verschillende boekjes, en ik dacht dat het leuk zou zijn om ze hier even te laten zien.

Mijn eigen aquarelboekje

Ik zocht al een tijdje naar een klein stevig aquarelboekje. Het moest tegen een stootje kunnen, lekker plat openvallen én dik papier hebben dat geschikt is voor aquarel. Nou, ik vond het nergens. Dus toen dacht ik: dan maak ik het zelf maar.

En dit is ‘m dus geworden: een linnen hardcover, met kapitaaltjes (dat zijn die kleine bandjes boven en onder de rug – stevig én mooi).

Binnenin zit 300 grams aquarelpapier. Ik heb er een mix van glad en wat ruw papier in gedaan, zodat ik kan kiezen wat beter past bij de techniek die ik gebruik. Het voelt echt als een volwaardig schetsboek, maar dan in een handzaam formaat. Ik ben er zó blij mee.

De Coptic stitch boekjes

Daarnaast maakte ik een paar kleine boekjes van 10 x 10 cm. Voor de kaft gebruikte ik gerecycled kurk dat ik meenam uit Zuid-Frankrijk. Heel stevig, en het geeft meteen een bijzondere uitstraling.

Deze boekjes heb ik genaaid met de Coptic stitch. Dat is een hele oude bindwijze uit Egypte (de Koptische monniken bedachten het, rond de 2e eeuw). Je naait de katernen direct vast aan de kaft, zonder lijm, waardoor de rug open blijft. Dat ziet er leuk uit – je ziet de steken mooi langs de rug lopen, bijna als een patroontje – en het boekje valt helemaal plat open. Superhandig om in te tekenen, schilderen of te schrijven.

Twee totaal verschillende stijlen

Wat ik leuk vind, is dat de hardcover en de Coptic boekjes zo’n ander gevoel hebben. Het aquarelboekje voelt robuust, klassiek en gemaakt om jarenlang mee te gaan. De Coptic stitch boekjes voelen juist licht en speels. En omdat ze plat openvallen, kun je makkelijk doorwerken over twee pagina’s heen.

Kleine weetjes tussendoor

  • Kapitaaltjes: de kleine bandjes boven- en onderaan de rug van een boek. Ooit bedoeld om de rug te beschermen, nu vooral ook een mooi detail.
  • Coptic stitch: naaien zonder lijm, met een open rug. Ziet er decoratief uit en je boek valt plat open.

Verder oefenen

Ik merk dat ik steeds handiger word naarmate ik meer maak. Soms gaat er iets helemaal mis, maar dat hoort erbij – en daar leer ik juist van. En elke keer als een boekje klaar is, voelt het als een klein feestje. Moet alleen nog leren tevreden te zijn als het niet helemaal perfect is. Maar dit is een goede leerschool.

Ik kan niet wachten om in september weer nieuwe technieken te leren bij mijn meester-boekbinder. Maar voor nu ben ik helemaal tevreden met het oefenen thuis, en met de kleine stapels boekjes die er steeds weer bijkomen.

Verenigen van Bijenvolken: hoe onze bijenvolken één werden

Mme Bluestocking2 Comments

Als natuurlijke imker is het belangrijk om goed te observeren en zelfs vanaf de vliegplank kun je al veel te weten komen van een volk. Maar helaas kun je niet alles definitief weten totdat je de bak open doet.

Tijdens een recente inspectie ontdekten we dat een van onze vier volken (roze volk) stil was geworden. Moerloos — zonder koningin, zonder toekomst. Toch zinderde er nog leven, en kracht, maar geen brias (broed in alle stadia) Het was tijd om in te grijpen, zacht en doordacht.

Tijdens de inspectie van de oranje bak zagen we veel drukte, veel honing, veel voer en er werd veel gebouwd; we noemen het bouwlust. En de volk zag er groot en sterk uit. Dit is onze eerste en originele volk waar we mee begonnen waren als imker echtpaar vorig jaar maart. Maar helaas zagen we geen enkele brias. Dit is een teken dat de koningin niet aanwezig is of dat er wat aan de hand is met haar: geen bevruchting tijdens bruidsvlucht (maar eerst legde ze wel, dus dat is onwaarschijnlijk) of dat ze iets is overkomen, (mogelijk buiten de bak is, want er hing een grote tros bijen buiten de bak en waren erg boos toen we ze “wilde redden”.

Goed bezet, maar geen brias

De andere twee volken paars én geel waren wel sterk en met veel brias, veel bezette ramen en veel voer. Ze waren rustig en dat zijn allemaal goede tekens.

We kozen voor de krantmethode, een ouderwetse maar wonderlijk effectieve manier om twee volken met elkaar te laten versmelten. Tussen beide kasten leg je een vel krant. De bijen knagen zich langzaam naar elkaar toe — en raken zo, al werkend, vertrouwd met elkaars geur. Geen strijd, geen verwarring, alleen geduld. Zoals het in de natuur hoort.

Roze met paars verenigd & Oranje met geel

We verenigden twee combinaties:

🟪 De paarse kast (met koningin) kreeg de onderste bak van de roze kast erbovenop.
🟨 De gele kast werd één geheel met de oranje kast erbovenop.
In beide gevallen werd raampjes herschikt, broed gespaard. En van de oranje volk werd er honing geoogst. En toen: rust zodat ze konden wennen aan elkaar.

En vandaag, bij onze controle… is er niks meer van de krant terug te vinden. Alleen een zachte overgang, een nieuw volk dat samen ademt, bouwt en leeft.

🍯 Kom zelf kijken en proeven!

Op zaterdag 23 augustus tussen 11:00 en 14:00 geven we rondleidingen bij onze bijen op BuytenDelft (kinderboerderij). Je kunt kennismaken met onze kleurrijke kasten, de bijen van dichtbij bekijken, en zelfs een lepeltje honing proeven — rechtstreeks uit de omgeving van Delft en Den Haag.

Onze honing is ook ter plekke verkrijgbaar, zolang de voorraad strekt. Warm aanbevolen voor wie van puur, lokaal en liefdevol gehouden houdt.

Soms is bijenhouden niet alleen een ambacht, maar een vorm van luisteren. En van loslaten — zodat iets nieuws mag ontstaan.

We zien je graag.

🐝
— De imkers van BuytenDelft

West Coast Girl – Always

Mme Bluestocking2 Comments

There are places that stay in your bones.
For me, that place has always been the sea.

I was born near the ocean — on the west coast of a different continent — and although I now live 12,000 kilometers away, still I find myself by the shore, on another west coast, tracing the same horizon line with my eyes. The details have changed: the light, the birds, the temperature of the water. But the feeling? It’s the same. Familiar. Elemental. Like the sea is a language I was born speaking.

Each time I walk onto the sand, something quiet happens inside. I slow down, but more than that — I return to myself.
The ocean doesn’t ask anything of me.
It doesn’t care what I’ve achieved or failed to do.
It just is — vast, open, wild — and in its presence, I remember that I am too.

This morning, like many others, I brought a feather I found and began drawing a labyrinth in the sand.
Shell by shell, I marked a path — not to reach a destination, but to come back inward. My fingers pressed the lines into wet sand while the sea rolled in and the sun painted gold on the water.

And then, like always, the tide rose.
The lines blurred. The shells shifted.
And yet I didn’t feel any sense of loss. That’s the thing about the sea — it teaches you to let go.
To build anyway. To create beauty with full knowledge that it’s temporary.

I live a life shaped by many threads: clay under my nails, bees buzzing in my garden, words spilling into pages, rituals made of herbs, wax, and thread. But the sea is where I go to remember the oldest parts of myself. The parts no one sees, but that hold everything together.

People sometimes ask me if I miss “home.”
And yes — I do.
But I also carry home in my body.
In the way I notice the wind, in the pull of the tides on my dreams, in the spirals I draw in sand without even thinking.

So I come to the beach. I walk. I make. I listen.
Not to be productive, not to solve anything.
But to be in communion — with the world, with myself, with whatever is older than both.

Because even if the tide washes it all away…
the making, the being, the barefoot stillness — that stays.

🐝 update July

Mme BluestockingLeave a comment

19.07:: Standing Guard at the Hive

Our bees are busy — not just gathering, but guarding.

Now that the honey is ripe and ready to be harvested, its sweet scent naturally attracts some unwanted visitors… Today, we spotted several wasps circling the hive, drawn in by the tempting aroma.

But our bees are not easily fooled or frightened.
They know what’s theirs — and they’re standing strong.

Like tiny golden gatekeepers, they line up at the entrance, wings ready, eyes sharp, fiercely protecting their queen, their colony, and their precious harvest. Watching them work together with such focus and loyalty is a quiet kind of magic.

💛 These little guardians never cease to amaze me.

24.07:: 🐝✨ Evening Peek at the Hives

A little sneak peek at our bees this evening…

We discovered two queenless colonies — which means tomorrow it’s time to unite them. With a few careful steps (and a sheet of newspaper as a bridge between the hives), we’ll help the bees merge into one strong, thriving colony.

It’s always amazing to witness how quickly they adapt when guided with care and patience.

And as a sweet bonus, we’ll be taking home some beautiful wild forest honey from the Delfse Hout 🍯

To be continued…

https://www.instagram.com/imkerijbuytendelft/reel/DMgSpF4tmZS/

De (zachte) kracht van klei

Mme BluestockingLeave a comment

In mijn atelier, omringd door de geur van aarde en de stille, vormbare kracht van klei, ontvouwt zich telkens een bijzondere reis. Een reis van creatie, verbinding en transformatie. Mijn werk draait om het zichtbaar maken van de diepere lagen van het mens-zijn, geïnspireerd door mythen en verhalen die al eeuwenlang voortleven in de natuur en in onszelf.

Een belangrijk onderdeel van mijn creatieve proces is het maken van sculpturen van mythische figuren zoals Persephone, Cerridwen en Rhiannon. Deze godinnen belichamen de cyclische aard van het leven – groei, verlies, transformatie en wedergeboorte. Elk sculptuur dat ik creëer, is een tastbare vertelling van de innerlijke reis die we allemaal maken, van kwetsbaarheid naar kracht, van duisternis naar licht.

Klei als spiegel van de ziel

Klei is meer dan alleen een materiaal; het is een spiegel van ons innerlijk. Het laat zich vormen en transformeren, net zoals wij dat in het leven doen. Door mijn handen door de klei te laten glijden, geef ik uiting aan de diepe processen van groei en heling. De aardse texturen, de zachte lijnen en de ruwe randen vertellen een verhaal – over loslaten, opnieuw beginnen en de kracht die schuilt in het omarmen van verandering.

De verhalen die ik tot leven breng in klei, weerspiegelen de balans tussen kracht en zachtheid, tussen loslaten en vasthouden. Persephone, de godin van het leven en de onderwereld, symboliseert deze overgang als geen ander. Haar sculptuur vangt de melancholie en hoop die gepaard gaan met verandering. Net zoals zij elk jaar terugkeert uit de duisternis, herinneren haar vormen ons eraan dat na elke winter een lente komt.

Inspiratie uit oude verhalen

Mijn sculpturen vinden hun wortels in eeuwenoude mythologieën. Zo is er Cerridwen, de Keltische godin van transformatie en wijsheid, en Rhiannon, de godin van vrijheid en doorzettingsvermogen. Hun verhalen herinneren ons eraan dat verandering en groei universeel zijn, en dat ieder van ons een eigen pad bewandelt.

Het creëren van deze sculpturen is voor mij niet alleen een artistiek proces, maar ook een innerlijke reis. Het werken met klei helpt me om mijn eigen cycli van groei en loslaten te omarmen en biedt een manier om diepere verbindingen te leggen met mezelf en de verhalen die ons al generaties lang inspireren.

Laten we deze verhalen blijven vertellen – in klei, in woorden en in onze daden. Iedereen draagt zijn eigen verhaal in zich, en het is aan ons om het tot leven te brengen.

Vandaag heb ik haar gevuld

Mme BluestockingLeave a comment

Mijn kruidenvrouw — geboetseerd uit aarde, gevormd door mijn handen — en nu draagt ze ook zaad.

In haar hoofd: waterkers, fris en helder

In haar borsten: passiebloem links, zonnehoed rechts — voor hart en weerstand

In haar dijen: anijs en kamille, zacht en kruidig

En tussen haar benen… munt, tintelend en wakker

Binnen in mijn atelier staat mijn zonneaftreksel:: een kruidenolie die langzaam de geur, kleur en kracht van bloemen en kruiden in zich opneemt. Ik laat ze trekken ongeveer 3 à 4 weken in een basisolie, op een warme plek, zacht bewogen door zonlicht en aandacht.

Een maceraat maken is meer dan alleen een recept volgen. Het vraagt liefde, tijd en aanraking.

Elke dag even draaien, zacht schudden, een blik werpen. Zo geef je het terug wat het jou straks zal geven: warmte, troost, heling.

Het is een samenwerking met de tijd en met de planten die hun werking stukje bij beetje afstaan.

Taking a break from Scrolling

Mme BluestockingLeave a comment

It’s nearly summer here in the Netherlands, and I feel the need for quiet.
For space.
For peace, calm, and free thinking — especially in these strange and noisy times we’re all living in.

So I’m going back to pen and paper. The old ways. A slower rhythm. Scribbling instead of swiping. And spending even more time bare feet in nature and in my studio. Creating and keeping my hands busy. There is still so much I want to learn and practice. Not by scrolling, but by reading about techniques and in methods in books and trying it out for myself.

This isn’t goodbye — just a gentle see you later.
And if you miss me, you know where to find me.
Write me a good old letter or send a card…. or Leave a note with the bees— and I promise I’ll send something back 🕊

Love you, see you, bye bye 🌿💛

Meeting myself

Mme BluestockingLeave a comment

The child and the bear. The soft and the strong.

In my hands, I held the child I once was —

eager to please, quick to smile,

shaped by praise and quiet expectations.

And in my bones, I felt the rise of the bear —

grounded, fierce, no longer performing.

I used to think I had to choose.

Now I know:

healing is not about becoming one or the other.

It is about embracing both.

The one who learned to be good,

and the one who remembers how to be whole.

The one who was shaped to please,

and the one who dares to take up space. I Embrace Both